ن ا م

بچگی را به خاطر ندارم اما از زمانی که تنوع اسامی آدم ها برایم به چشم آمد، نام کوچکم را دوست داشتم. نه یک دوست داشتن معمولی، که خیلی زیاد. کم نبودن علاقه ام را از جهتی گفتم که چون این نام از آن هایی ست که زیاد شنیده می شود و به علاوه به گمانم قبلا گفته بودم که اگر در جمع بزرگی از اقوام ما این اسم را صدا بزنید، چندین و چند سر همزمان به طرفت می چرخند و همین ها باعث شده یک طور هایی شنیدنش برای برخی عادی بشود. اما برای من هیچگاه عادی نشد. آنقدر که خاص بودنش به کنار، حتی تک بودنش را میان بسیاری از هم نام هایم حس می کردم. امروز هم یک دوستی میان مطالعه هایش برایم این پیام را فرستاد و نمی دانید چقدر چقدر چقدر علاقه به نامم که اصلا کم نبود را بیشتر و بیشتر کرد.

از حق فرزند بر گردن پدر و مادر این است که نام نیکو برایش انتخاب کنند. نعمت به ظاهر کوچکی می تواند باشد، اما اگر نامتان را دوست دارید بروید پدر و مادرتان را در آغوش بگیرید، ببوسید و از انتخابشان تشکر کنید.

پی نوشت واجب : قطعا نام زهرا برای چون منی، فقط در حد نام است. اما همانش هم برایم خیلی ست..